لطفاً از من عکس نگیرید

هیچ تصویری از لیزا در اینترنت نیست. هیچ ردپایی. نه حساب کاربری، نه سلفی، نه لحظه‌ای ثبت‌شده با لبخندی ساختگی در یک مهمانی اتفاقی. او سال‌هاست که در سایه‌ها زندگی می‌کند. هیچ‌کس گذشته‌اش را نمی‌داند؛ نه دختر نوجوانش، آوا و نه دوست صمیمی‌اش، ماریلین. تا اینکه یک روز تصویری از او به‌صورت کاملاً اتفاقی در یک رسانه منتشر می‌شود. تصویری که گذشته‌ی دفن‌شده‌ی لیزا را به فجیع‌ترین شکل ممکن از دل خاک بیرون می‌کشد و آخرین تکه از پازلی‌ست که این زندگی مخفیانه را به جهنمی بی‌سروته بدل می‌کند.

نکته‌ی جالب در ساختار کتاب لطفاً از من عکس نگیرید (Cross Her Heart) سارا پین برو (Sarah Pinborough)، استفاده از سه زاویه‌ی دید مختلف است که خواننده را مدام در نوسان نگه می‌دارد. هر آنچه درباره‌ی شخصیت‌ها می‌دانید، ممکن است در چند صفحه بعد زیرورو شود و عملاً هیچ‌چیز در طول داستان مطلق نمی‌ماند. گذشته هر لحظه ممکن است از قالب بیرون بزند و به شکلی هنرمندانه، حال را آلوده کند. این ساختار غیرخطی باعث می‌شود که خواننده مدام درگیر کشف حقیقت باشد و با کنار هم گذاشتن تکه‌های پازل، به تصویر کامل‌تری از داستان دست یابد. مهارت نویسنده در حفظ تعلیق و هدایت تدریجی مخاطب به سمت کشفی بزرگ، داستان را به شکلی نفس‌گیر به جلو پیش می‌برد.